چند روز پیش که این تابلو را توی ایستگاه مترو دیدم، دردم گرفت به واقع.

فونت بزرگ توی روی یک خانوم دارد داد می‌زند که شهامت نشان دادن صورتت را بدون آرایش نداری.
اصلا تا حالا نداشتی و تجربه نکردی و ما الان داریم آن را به تو هدیه می‌دهیم!

درست در جایی که هر روز تعداد زیادی بانوی بی‌آرایه عبور می‌کنند.

بیشترین هجمه‌ی این تبلیغ مربوط به خط پایین آن است:‌ «هفت روز از داو استفاده کنید، بدون آرایش بیرون بروید»

یعنی کل جسارتِ حضورِ تو، برابر با قیمت یک قالب صابون داو. شاید مثلا دو هزار تومن.

این کوچک‌شمردن‌ها، زیر سایه‌ی «چیز» دیگری تعریف‌شدن‌ها کم مسبوق به سابقه نیست.

یک تبلیغ هم توی میدان هفت‌تیر بود، تبلیغ یک برند طلا.

جمله‌اش این بود: «با فلان طلا دیده شوید»

نیاز به توضیح دارد؟

+ این اولین تجربه‌ی بوکه‌بازی‌م رو یه پشت‌بوم سرده.

خواب دیدم که..
بهم می‌گویند: «فاطمه خیلی وقت نداری. سریع ساکتو جمع کن. میخوایم بریم مکه»

با چه هول و ولایی یک کیف کوچک پیدا کردم؛ هر چیزی که فکر می‌کردم لازم است می‌چپاندم توش.
جا کم می‌آمد. دوباره همه را می‌ریختم بیرون. از اول.
بین اجناس گزینش می‌کردم. یکی را در می‌آوردم، دوتای دیگر جا می‌دادم.

هی می‌شنیدم که «وقت نیست. بدو»

با یک کیف که زیپش بسته نمی‌شد از خواب پریدم.

....

چند ساعت بعد دوتا بلیت مشهد دستم بود توی خیابان انقلاب. یکی برای من، یکی برای همسر.

به دخترخاله‌م زهرا اس‌ام‌اس زدم. «اون کوله‌پشتی کوچیک طوسیه رو آخر هفته لازم نداری؟»

...جان به قربان تو آقا که تو حج فقرایی..

یک زمانی بود که، مثلا دی‌ماه دوسال پیش، هر روز در اینجا چیز نوشته می‌شد. اما الان نه.
نه حوصله‌ی وبلاگ‌نویسی، نه وبلاگ‌خوانی، نه کامنت‌نوشتن، نه قرخوردن در فضای وبلاگستان و نه هیچ‌چیز دیگری در این مایه‌ها را ندارم.

کلا این سبک آدمی هستم. اینقدر پی یک چیز را می‌گیریم تا خسته‌ام کند؛ اینقدر موسیقی‌ای را که دوست دارم گوش می‌دهم تا ازش بدم بیاید. یا همین بلا را سر یک فیلم می‌آورم.
یک زمانی بود که آهنگ‌های سامی‌یوسف را وقتی‌که درس می‌خواندم، هدفونِ توی گوشم می‌خواند. الان حالم از آهنگ‌هایش به‌هم می‌خورد!

خلاصه..

۵‌اُمین سال تولد وبلاگم در حالی دارد می‌گذرد که هیچ مطلبی برای به‌روز کردنش ندارم. و این اتفاق را ناشی از همان دی‌ماه دوسال پیش می‌دانم. شاید. احتمالا گذرا باشد.

دلم روضه‌ای می‌خواهد که مرا غمگین کند.
اندوه بنشاند به دلم از حسین ^(ع).
دردم بگیرم از غمش.
حس کنم از دست‌دادنش را.
داغش را.
حسین _^(ع) بودنش را...

دلم داد و بی‌داد نمی‌خواهد.
سینه‌زنی‌هایِ آهنگ‌محور و ریتمیک نمی‌خواهد.

دلم می‌خواهد یک نفر بیاید برای ما از حسین ^(ع) بگوید..
از دردِ حسین ^(ع)..

ای‌بابا...خواسته‌ی ناحقی نیست که..

+ «حسین»‌م

ماه رمضان؛ دنبالِ وقتِ دقیقِ اذانِ صبح برای خوردن بیشتر.

ماه‌های دیگر؛ دنبالِ وقتِ دقیقِ طلوعِ آفتاب برای خوابیدن بیشتر.

قصه‌ی غم انگیزی‌ست!

وقتی نزدیک مشهد شدیم، باند فرودگاه را زیر هواپیما دیدم.
اما هواپیما هیچ خیال پایین آمدن نداشت!
کم کم که جلوتر رفت، طلایی حرم آقا دیده شد.
از حرم که گذشت،
شروع کرد به دور زدن.
و دوباره برگشت سر جای قبلی، همان ابتدای باند و نشست.

...

من هرچه میگویم ما را دور سر آقا چرخاند خلبان، اینها میگویند «نه! خیال کردی! نمیشه که همینجوری تو هوا بمونه، شاید منتظر بوده کسی بره کسی بیاد..»

...

کاری ندارم اینها چه میگویند، من اما دور سر آقام گشتم..

مشهد - دهم مرداد نود

عنوان شعری از مجتبی نظام آبادی

پناه می‌برم به رمضان

از شرِ
شیطانِ
رانده شده..‏

به فاصله‌ی یک روز خود را به برادر رساند

عباس علیه السلام..

امشب به دامن زهرا ^(س)

قرآنِ دیگر است..

+ مهدیه امام حسن علیه السلام

خدا
چیزی که زیاد داره، آدمه

آدم
چیزی که کم داره، خداس