+ در تمامی این زمین پهناور، با هر فرهنگی، مار، نشانی از خوشبختی ست...

(با صدای مغرور و بم بخوان):

 «...و من...کیامارم... پادشاه خوشبختی های روی زمین...» 

+ با این پیشانی بلندی که ارث هر دو طایفه است
بختی ست بلند در انتظارم...

+ طالعم سنبله ی سال مار را نشان می دهد...چه شـــــود...


روزهای روشن آینده را دارم از همین جا میبینم...آنقدر روشن که نورش چشمانم را می زند...
 

چقدر مشعوف خواهم شد اگر در آینده نه از قومم چیزی ببرم نه از ارثم نه از طالعم...