چقدر حرف هست برای زدن و چقدر گوش نیست برای شنیدن.

چقدر برقراری ارتباط تو این دوره و زمونه سخت شده؛ به هیچ کس نمی تونی اطمینان کنی. با هیچ کس نمی تونی حرف بزنی چون نمی دونی قابل اعتماد هست یا نه. بهترین آدم برای آدم خود آدمه!

با خودت حرف بزن؛ جواب خودتو بده؛ با خودت درد دل کن؛ به خودت بخند و با خودت گریه کن؛ خودتو دعوا کن و ازخودت معذرت خواهی کن؛ بهش بگو امروز چه کارها کردی و فردا می خوای چه کارهایی کنی؛ گاهی وقتها بهش بگو که چقدر دوستش داری و گاهی هم بگو که ازش بدت میاد؛ براش نامه بنویس و جواب نامه اش رو بده؛ حتی به خودت اس ام اس بده، بدون شک جوابی برات میاد؛ می تونی باهاش چت هم بکنی، اون تنها فردیه که هر وقت آن بشی،باتو آن می شه؛ حتی براش پیغام بذار بچسبون به درکمد، بری و برگردی می بینی اون هم واسه تو پیغام گذاشته؛ هیچ وقت ازت جدا نمیشه مطمئن هم هستی که بهت خیانت نمی کنه؛ تا آخر عمر هم اون مال توئه و هم تو مال اون؛ هم اسم خودت هم هست؛ درست مثل یک همزاد؛ صبح به صبح بهش سلام کن و شب به شب بهش بگو شب به خیر؛

واین تمام کارهایی است که من می کنم... و تازه می فهمی که یک نفر هست که بهش اعتماد کنی و باهاش راحت حرف بزنی و اون نفرفقط خودتی؛

تازه یه نفر دیگه هم هست؛ خدا؛ از قبلی هم مطمئن تره.

 پس شدیم سه نفر؛ خودم و خودم و خدا!