چند دولت قبل که رسم کرد روی پفک و بیسکوئیت و دستمال کاغذی بنویسند «فرزند کمتر، زندگی بهتر» راحت می‌شد پیش‌بینی به‌وجود‌آمدن همچین تفکراتی را کرد که خیلی از ما وقتی بشنویم فلان زوج دوتا بچه دارند و مثلا یکی دیگر هم در راه است، تعجب کنان جمله‌ی «چه خبره بابا؟» تحویل پدر و مادرش بدهیم.

دست خودمان هم نیست‌ها. خیلی بامهارت -با نگاهی بدبینانه- و یا حتی با بی‌فکری محض -بانگاهی خوش‌بینانه- به زور در فرهنگ‌های خانوادگی‌مان جا دادند که فرزند بیشتر زندگی را خراب خواهد کرد.

به ندرت پیدا خواهی کرد زوج‌های جوانی که سه یا چهار فرزند داشته باشند. و یا حتی دست‌پایین‌تر: به ندرت پیدا خواهی کرد زوچ‌های جوانی که بعد از یک یا دو بچه، نیت بچه‌ی دیگری را داشته باشند. و این یعنی فاجعه.

http://fatemehkia.persiangig.com/74.jpg

خانواده‌های یهودی و برخی گرایش‌های مسیحیت چیزی به اسم پیشگیری از بارداری ندارند. و خانواده‌های پرجمعیتشان نه تنها هرم سنی‌شان را جوان نگه می‌دارد، که نرخ رشد جمعیتشان را روزبه‌روز افزایش می‌دهد.

و آن‌وقت توی جزوه‌های تنظیم خانواده‌ی بچه‌های مسلمان جوان نسل ما، از بارداری به عنوان «خطر» یاد می‌کنند. نتیجه‌اش این می‌شود که در 5 سال گذشته نرخ رشد جمعیت ایران منفی شده.

خیلی راحت می‌شود این دوتا را با هم مقایسه کرد. نه؟

گاهی که خیلی توی این باب می‌روم با خودم می‌گویم «این یک توطئه است.» توطئه‌ای که شاید با بی‌خردی مسئولان ما و با یک پیام چهارکلمه‌ای روی صابون و شامپو شروع شد و عاقبت چنگ به گلوی خودمان خواهد انداخت.

 

 

و با نگاهی غمگین باید گفت نرسد آن روزی که امام زمان (عج) من از کمی یارانش و از زیادی دشمنانش رنج بکشد....